Op het terrein van FabCity op het Java-eiland werken tien internationale, net afgestudeerde makers elk aan een korte voorstelling in een zeecontainer. Ze houden zich bezig met de vraag hoe de stad en de samenleving van de toekomst eruit zouden kunnen zien. Marijn Lems (dramaturg en kunstcriticus) bezoekt iedere week twee van de kunstenaars om hun plannen te horen.

ZONDAG 5 JUNI | FABCITY CAMPUS
Idealisme en naïviteit gaan tot op zekere hoogte hand in hand. Als je in de wereld iets wilt veranderen kun je je niet al te veel laten leiden door praktische bezwaren die worden ingegeven door bestaande perspectieven op de werkelijkheid, want dan kom je nooit ergens. De makers die ik deze week sprak laten in hun werk een nuchtere realiteitszin achterwege en onderzoeken wat het oplevert om een publiek via een kinderlijke blik op de werkelijkheid aan te spreken.

Krimskrams – De Verbeelde Stad
Felipe Ignacio Noriega (Conservatorium Amsterdam 2013, richting compositie), Ingrid Askvik (AHK Regie 2015) en Koen Steger (AHK Scenografie 2015) vormen samen het collectief Krimskrams. Hun zeecontainer is verreweg de volste die ik tot nu toe ben binnengelopen: het is een wirwar van draden, gevonden voorwerpen, kleine bouwsels, huishoudelijke apparaten, kartonnen dozen, fietsbanden en bloempotten, een atelier van gerecycled materiaal. Het pronkstuk is een model van het Witte Huis van piepschuim.

Ingrid Askvik: ‘Het verhaal achter onze voorstelling is dat deze verhuiscontainer overboord is geslagen en is aangespoeld. Twee kinderen vinden hem en maken met de voorwerpen die erin zitten een nieuwe stad, gebaseerd op hun ideeën over hoe die stad eruit moet zien. Ze stellen zich voor dat de spullen uit New York komen en bouwen die stad op basis van wat ze zich bij Amerika voorstellen. Het publiek komt bij hen op bezoek en de kinderen geven uitleg over hun stad, maar ze hebben er verschillende perspectieven op: voor het ene kind is het iets, en voor het andere kind weer iets anders. Zo willen we benadrukken dat iedere blik op de realiteit een arbitraire keuze is, waar je weer iets anders voor in de plaats kan zetten. We zetten de verbeeldingskracht van kinderen in om out of the box te denken over toekomstperspectieven.

‘We stelen ideeën van FabCity en zetten die naar onze eigen hand. Het recyclen van materialen is daarin belangrijk: alles wat je hier ziet hebben we op straat gevonden of bij de kringloopwinkel gekocht. De aanpak is geïnspireerd op het kinderboek Serafijn en zijn wondermachine van Philippe Fix, waarin een uitvinder zijn droomhuis bouwt uit allerlei materialen.

‘Voor ons alledrie is verbeelding en magie in objecten belangrijk. Koen en ik werkten samen aan ons afstudeerproject Peer Gynt, waarvoor Felipe de live electronics deed. Het was eigenlijk stiekem een jeugdvoorstelling voor volwassenen, waarin het tot leven wekken van voorwerpen een belangrijk element was.’

Felipe Noriega: ‘Door middel van bluetooth-speakers spelen we met manieren waarop we geluiden uit objecten kunnen laten komen. Hoe kun je met draadloze systemen objecten tot leven wekken? Ik wil livemuziek maken in voorstellingen, dus ik zoek steeds naar manieren om mijn laptop als live instrument te zien, waarop ik tijdens de performance speel. Ik doe dat bijvoorbeeld door bestaande apparaten te hacken en met draadloze technologie te manipuleren. We vonden onder andere een oude veldradio, waarvan we vervolgens een ruimtevaartradio hebben gemaakt. Het is mijn droom om een stuk te maken waarin huishoudelijke objecten de hoofdrollen spelen. Ik ben gefascineerd door arte povera, maar voeg daar wel goedkope technologie aan toe.’

Fab City - Containers OverhetIJ - © Saris & den Engelsman

Foto: Saris en den Engelsman

Sine Forma – #watnietweetwatnietdeert
Voordat ik Anna Maria Suijkerbuijk (Artez Uitvoerende Dans) en Afra Ernst (Fontys Dans Jazz/Urban) te spreken krijg, kan ik al meteen naar een eerste tussentijdse doorloop kijken. In hun container hangen overal vellen papier met daarop namen en woorden als ‘compassie’, ‘liefde’, ‘inlevingsvermogen’ en ‘respect’. Aan het plafond hangen vragen (‘Wat betekent respect voor jou?’, ‘Is het moeilijk voor je om liefde te ontvangen?’), en het publiek wordt uitgenodigd om ieder een vraag uit te kiezen. Op emotionele muziek danst Afra Ernst tussen het publiek door, tot ze uiteindelijk zelf de vraag ‘Wat heeft de mensheid nu nodig?’ pakt en het publiek gebaart dat ze deze vraag op de papieren die tegen de muren hangen met een stift mogen beantwoorden (vandaar de grote woorden aan de wanden).

Anna Maria Suijkerbuijk: ‘Ik ben sinds een jaar erg bezig met het thema ‘menselijkheid’. Vorig jaar presenteerde ik op Over Het IJ Festival de voorstelling I came, I saw, and I did nothing, een performance die gericht was op het individualisme en het publiek confronteerde met zijn onwil om een van de dansers in de voorstelling te helpen.

Voor mij is ‘samen’ een heel belangrijk begrip als ik nadenk over de stad van de toekomst. We moeten die samenleving immers samen vormgeven. Ik denk dat we een stap moeten maken om elkaar en onszelf beter te leren begrijpen. Duurzaamheid begint bij zelfreflectie en vertrekt vanuit zelfbewustzijn. Mijn werk moet aanzetten tot die zelfreflectie.

#watnietweetwatnietdeert is gebaseerd op de vraag wat er gebeurt als je mensen in een groep zulke intieme vragen laat beantwoorden. Ik hoop dat het een gevoel van samenzijn creëert: we kunnen niets bouwen zonder elkaar, dus we hebben een gevoel van verbondenheid nodig. Een mens moet zich betrokken voelen bij de rest van de wereld. Na het bezoek van de voorstelling kun je bij de groei van de installatie via social media betrokken blijven.’

20160605_211924

De zeecontainers op FabCity Campus (Kop Java-eiland) zijn t/m 26 juni iedere week te bezoeken op vrijdag (17:00-22:00), zaterdag en zondag (12:00-18:30).

Meer info over het Zeecontainerprogramma
Het Zeecontainerprogramma op Facebook