Instant Loneliness is een muzikaal levensconcert van acht cellisten, een danser en een actrice. Een totaalervaring die ons van eenzaamheid naar verbinding brengt.


Na het succes van Instant Happiness en Instant Love brengen Via Berlin en Cello Octet Amsterdam nu het slotdeel van een drieluik over verwoestende, door mensen opgetuigde 'geluksindustrieën'. In een donker landschap waar de besten reikhalzend het licht bereiken, in wankel evenwicht, schuilt eenzaamheid tussen de wortels. Een muzikaal levensconcert van acht cellisten, een danser en een actrice. Een totaalervaring die ons van eenzaamheid naar verbinding brengt.


In deze stad wonen honderdduizenden mensen.

En in al die mensen gisten miljoenen, zo niet miljarden dromen.

En van al die ontelbare dromen leiden de meeste ergens halverwege schipbreuk.

Op zich niet erg, integendeel, stel je voor dat alle dromen zouden uitkomen en verwezenlijkt worden.

Een catastrofe.

Maar van al die honderdduizenden mensen met die miljarden aan niet vervulde dromen, voelen velen zich ernstig tekortschieten en eenzaam.

Wat moeten we met die massabegraafplaats van verwachtingen beginnen?

Hoe de mens leren met verlies, deceptie, en eenzaamheid om te gaan?


Instant Loneliness is het slotdeel van het Instant-drieluik van Via Berlin en Cello Octet Amsterdam, dit keer i.s.m. Korzo.


Via Berlin vertelt met een volstrekt eigen vorm van muziektheater persoonlijke, herkenbare verhalen die symbool staan voor universele en maatschappelijke thema’s die ons bezighouden. Oorlog, illegaliteit, ouderdom, de consumptiemaatschappij… de ontwikkelingen in de wereld zetten ons denken op scherp. Deze verhalen vertellen we met klassiek muziek en nieuw geschreven teksten. Omdat muziek iets kan overbrengen wat niet in woorden te vatten is. Wij beschouwen acteur en muzikant als volkomen gelijkwaardig. De muziek is de leidraad van het verhaal, de tekst geeft de contouren, van een plaats en van personages.


Credits

Concept: Via Berlin en Cello Octet Amsterdam, regie en spel: Dagmar Slagmolen, choreografie: Pim Veulings, composities: Kate Moore, tekstfragmenten: o.a. Dagmar Slagmolen, muziek en performance: Cello Octet Amsterdam, dans: Pedro Ricardo Henry, campagnebeeld: Charley Case, foto's: Moon Saris, vormgeving: Dieuweke van Reij. Een productie van Via Berlin en Cello Octet Amsterdam i.s.m. Korzo


ENGLISH

Instant Loneliness is a musical concert of life, with eight cellists, a dancer, and an actress. A total experience that shifts us from loneliness to connection.


After the success of Instant Happiness and Instant Love, Via Berlin and Cello Octet Amsterdam present the final piece in a triptych about devastating, man-made “happiness industries.” In a dark landscape where the best eagerly reach the light, in a shaky equilibrium, loneliness hides between the roots. A musical concert of life with eight cellists, a dancer, and an actress. A total experience that shifts us from loneliness to connection.


In this city live hundreds of thousands of people.

And in all those people, millions, if not billions, of dreams are brewing.

And of all these countless dreams, most end up shipwrecked somewhere along the way.

That’s not such a bad thing. On the contrary, imagine if all those dreams came true and were realized.

A catastrophe.

But of all those hundreds of thousands of people with those billions of unfulfilled dreams, many feel deeply inadequate and lonely.

What should we do about starting that mass grave of expectations?

How can humans learn to cope with loss, deception, and loneliness?


Instant Loneliness is the last piece in the Instant triptych by Via Berlin and Cello Octet Amsterdam, this time in collaboration with Korzo.


With a totally unique form of musical theatre, Via Berlin tells personal, relatable stories that symbolize the universal and societal themes that occupy us. War, illegality, old age, consumer society… the developments in the world sharpen our minds. We tell these stories with classical music and newly written text. Because music can communicate something that cannot be conveyed in words. We consider actor and musician to be completely equal. The music is the guiding thread of the story, and the words form the contours of both the setting and the characters.